Familie Wellens over het leven als gastgezin.
De familie Wellens uit Tielt is sinds augustus gastgezin voor de Turkse uitwisselingsstudent Adil. We vroegen aan Dirk, de vader des huizes, hoe het is om iemand uit een andere cultuur in huis te hebben.Hoe zijn jullie erbij gekomen om gastgezin te worden?
Mijn zoon is zelf met AFS een jaar naar Honduras geweest, zo hebben we de organisatie leren kennen en waarderen. Toen op een vergadering van AFS-Mid-West (het vrijwilligerscomité uit hun regio, nvdr) bleek dat AFS nog gastgezinnen zocht, waren we vlug bereid om ons huis open te stellen voor een AFS-jongere.
(gaststudenten comité Mid-West-Vlaanderen)
Hoe verliep de eerste kennismaking en de "ontmoeting" tussen de verschillende culturen?
Aanvankelijk was onze Turkse gastjongen ietwat nerveus. Bij zijn aankomst wou hij zo vlug mogelijk zijn meegebrachte geschenken overhandigen. Het is een moderne jongen, dus zoveel echte cultuurschokken ondervonden we niet. Uiteraard zijn er wel een aantal verschillen of bijzonderheden.
* Adil is niet gewoon om een mes aan tafel te gebruiken: hij snijdt eerst al zijn vlees in stukjes, en eet ze daarna op.
* Een werkdag voor zijn vader duurt blijkbaar langer dan wij ons. Toen ik 's avonds (rond 17u30) thuiskwam van mijn werk vroeg hij of ik nog (dezelfde avond) terug naar Brussel moest?
* Turken bekijken hygiëne blijkbaar ook anders: na het handen wassen, droogde hij aanvankelijk eerst zijn handen af met papieren zakdoekjes omdat hij het vies vond om zijn handen af te drogen met een handdoek.
Hoe ervaart jullie gezin het om iemand van een andere cultuur in huis te hebben?
Het is een raar gevoel, maar je beschouwt zo een AFS-jongere vlug als een deel van de familie: je bent bezorgd als hij eens later thuiskomt, je wil weten hoe hij zich gedraagt op school, enz. Ook bekijk je zijn thuisland (Turkije) op een andere manier: je leest met meer aandacht alle nieuws uit die regio.
Bij zijn terugkeer moet hij nog naar het leger. In Turkije wordt dit zeer ernstig genomen. Toen hij vertelde dat hij mogelijks in het oorlogsgebied (streek van de Koerden, grens met Irak) zijn legerdienst moet vervullen, werden we eventjes stil. We willen er niet aan denken dat hem iets zou overkomen.
(boven: Marie en Fleur, onder Adil en Lowie)
Hoe ga je om met de cultuurverschillen?
Adil is Moslim, maar helemaal niet fanatiek. Wij hebben zijn geloof niet vergeleken met de onze.
We aanvaarden hem in zijn eigenheid en dit is wederzijds. Hij is bijvoorbeeld al eens mee geweest naar een katholieke kerkdienst (familie-jaarmis). Adil vindt onze kerst een gezellige periode, in Turkije kennen ze dat niet. We hebben samen de kerstboom versierd, dat was voor hem de eerste keer.
Doen jullie speciale activiteiten met/voor jullie gastzoon?
We doen geen speciale activiteiten voor hem, we doen zoals gewoonlijk. Al gaan we dit jaar weer eens gaan skiën om hem kennis te laten maken met de winterpret. Sneeuw is hem echter niet onbekend, want de Turkse hoofdstad (Ankara) heeft een continentaal klimaat met koude winters, sneeuw inbegrepen. Maar skiën moet hij nog leren.
Hij heeft al een paar keer gekookt voor ons. Typische Turkse gerechten, met enkele pikante variëteiten. In de kerstvakantie vroeg hij of hij enkele vrienden mocht uitnodigen (eveneens Turkse AFS-jongeren). Op een donderdagavond zaten er wel 12 Turkse jongens en meisjes in onze keuken. Ze maakten Turkse hapjes klaar. Een gekakel van jewelste! Een bende opgewekte & uitgelaten tieners bij elkaar. Toen iemand zijn gitaar bovenhaalde was de ambiance compleet : ze zongen dat een lieve lust was.
